Friday, April 25, 2014

Sakit.

Ya aku hidup balik. 
Tapi maaf kalini sakit. 
Sakit sangat. 
Lagi perit dari hirup udara dulu. 

Kenapa susah nak aku jadikan mimpi. 
Mimpi tu. 
Ya kau mimpi indah. 
Untuk terus sihat dan mekar dalam hidup ni. 
Kenapa aku yang mesti jauh jatuh kebawah. 

Sabar ye sabar. 
Tapi orang luar sana. 
Tolong hargai. 
Apa yang ada. 
Tolong kasihan yan sakit ni. 

Kau tahu perit sakit ni tinggi mana ?
Tinggi paling kau simpan.  
Yang kononnya masa lepas kau tu padu. 
Padahal kau tak sedar silap kau. 
Dan terus tunding ikut suka hati maka bapak kau. 

Apa kau fikir masa lepas yang lain senang?
Oh lupa. 
Kau si ego. 

Oh lupa. 
Aku si sakit. 
Yang terus bersalah. 
Dan terus tersalah. 
Sorrylah. 

Saturday, March 22, 2014

Diri.

Buka mata luas luas. 
Besarkan pandangan. 
Kecilkan kebodohan. 
Tak semua boleh. 
Tapi semua boleh. 
Untuk cuba. 
Kan?

Diri yang kau letak tepi. 
Yang kau rasa tai perlu.
Bawak datang. 
Biar kau belajar jadi diri. 
Takpayah ambil konsep sana sini. 
Untuk kau pakai letak pada diri. 

Tak payah palsu. 
Semua tu nafsu.  
Semua tu dunia yang penuh penipu. 

Sudahlah berlakon. 
Teruskan berlakon dengan gaya kau. 
Tak payah pandang atas bawah siri lain. 
Sedangkan kau sendiri tak suka. 

Jadi diri yang kau ada. 
Mungkin kurang satu dua. 
Tapi biar biasa. 
Sabar lah diri. 

Diri sendiri. 

Kongkong.

Kau manusia bersalah. 
Mencari kesilapan diri lain. 
Sebab kau rasa dunia atas bawah. 
Kau umpama atas. 
Manusia atas bersalah dan campak ke bawah. 

Sudahlah berhenti. 
Kau manusia bersalah.
Kononnya kau suka cara kau. 
Tunding hujung sana sini. 
Sebab kau tak mampu. 
Kau hala mana kau mampu. 
Walaupun kau tak. 

Kau manusia bersalah. 
Meletakkan satu kondisi. 
Dalam diri kau. 
Kondisi kongkong. 
Ini semua salah kau. 

Kau yang bersalah. 
Buat beribu kali tapi kau masih kat bawah. 
Dan kemudian kau kata itu ini. 
Bodohnya kongkongan kau. 
Memaksa diri sendiri. 
Untuk paksa ke atas. 

Kau yang bersalah. 
Manusia kongkong. 

Kongkong.

Kau manusia bersalah. 
Mencari kesilapan diri lain. 
Sebab kau rasa dunia atas bawah. 
Kau umpama atas. 
Manusia atas bersalah dan campak ke bawah. 

Sudahlah berhenti. 
Kau manusia bersalah.
Kononnya kau suka cara kau. 
Tunding hujung sana sini. 
Sebab kau tak mampu. 
Kau hala mana kau mampu. 
Walaupun kau tak. 

Kau manusia bersalah. 
Meletakkan satu kondisi. 
Dalam diri kau. 
Kondisi kongkong. 
Ini semua salah kau. 

Kau yang bersalah. 
Buat beribu kali tapi kau masih kat bawah. 
Dan kemudian kau kata itu ini. 
Bodohnya kongkongan kau. 
Memaksa diri sendiri. 
Untuk paksa ke atas. 

Kau yang bersalah. 
Manusia kongkong. 

Sunday, March 9, 2014

manusia. sebelah.

dari awal kita sedar.
kalau takda manusia manusia ni.
tak kira tikam atas bawah belakang tepi.
kita masih terima sebab selama ni.
kadang diorang pencetus terus hidup.

bila fikir kau nak ke.
biarkan manusia sesama manusia ni.
tunjuk belang sesama sendiri.
sampai bila kiamat pun tak henti.

aku.
tak pernah nak.
manusia manusia sebelah ni perang.
sebab setiap sorang ni.
ada guna semua sudut hidup aku.
baik buruk aku terima.
sebab aku tau semua itu ada had.
dan aku ini bukanlah manusia  biasa.

aku harap.
sampai satu masa.
semua jadi satu.
satu yang mana dulu aku rasa separuh mati.
sebab gembira tinggi gila babi.
sebab masa itu.
dunia semua cerah.
walau ada tikam belakang yang menanti.

kawan.
aku hargai semua yang korang bagi.
kalau aku manusia berpoket penuh wang.
sorang sorang satu rumah aku bagi.
rumah yang buatkan aku buka pintu.
nampak semua.

sebab sayang ni bukan lebih,
cuma sebab sampai satu masa.
aku rasa semua ini.
aku taknak ia mati.

terima kasih.
manusia sebelah.
kawan.

Saturday, March 8, 2014

kembali.

nanti aku balik datang tak.
baik mana yang sembunyi datang balik.
alhamdulillah.
biar baik hidup dan jahat mati.
biar dosa mati pahala hidup.

aku sangat sangat sabar.
belajar sabar tunjuk malu.
belajar jalan atas jalan sebenar.

biar luka sakit 4 ribu baris.
takkan 3 ratus takkan larat tahan karat.
biar sakit merana jatuh dosa.
kalau sekarang hidup dan buang perlahan lahan.

supaya bukan manusia lain yang ubah.
yang ubah kembali sakit perit jari patah.
biar semua kembali.
kembali pulih.

untuk bawak aku sampai satu tingkat.
tingkat segala yang pernah aku capai.
tapi hampir jatuh.
sebab manusia pengaruh segala.

jangan risau.
aku kembali.

Wednesday, February 5, 2014

Senang.

Bukan senang nak faham. 
Apa yang orang sebelah faham. 
Tapi bila tak faham. 
Siapa yang nak bagi kau faham. 
Sampai bila nak diam. 
Kau ingat semua faham ?

Bila diri senang mula rasa sakit. 
Kau tu manusia memang. 
Sakit hati perit semua aku acah sakit. 
Semua kau tutup dengan gembira kau. 
Bila tipu semua kau mana nak rasa. 
Sebab kau anggap semua ni senang. 

Huh. 

Ye aku faham semua manusia berubah. 
Setiap satu sorang individu takkan lari. 
Ubah sebab senang. Kan ?

Bila susah datang tak payah cakap dah. 
Ubah kau sentiasa ada. 
Cari aku yang kau makan tak pandang dulu. 

Huh. 

Senang. 

Tuesday, February 4, 2014

Belajar.

Sakit dalam hati bawak tadah setiap lapisan. 
Biar perit mana. 
Sabar sebab masih belajar. 
Belajar tapi sakit sakit. 

Si penipu luar sana. 
Aku masih lemah. 
Masih tak dapat belajar dengan manusia seperti kau. 

Aku masih lagi tak dapat. 
Tahan perit kau orang semua. 

Aku belajar. 
Tapi macam mana kalau ditindas. 
Dan peluang habis mati terkubur. 
Bukan kata 18 tahun tak cukup. 
Tapi luar sana tambah tolak.  
Semua lagi besar. 
Senang senang tolak bagi jatuh. 

Biar kuat mana belajar. 
Tapi sampai mana ?
Belajar oh belajar. 
Teruskan hidup. 

Belajar. 

Friday, January 24, 2014

Mari.

Mari aku bawa. 
Satu jalan yang salah. 
Dan tak payah susah. 
Simpan leluh kau. 
Jangan penat lagi. 
Macam aku. 

Mari lari.
Dari simpan rasa. 
Rasa yang mana. 
Kau memang tak suka. 
Tapi kau simpan. 
Tak payah lah. 
Buang jauh jauh. 

Kalau sakitpun dua tiga hari.
Lepas tu. 
Sakit mengalir sikit sikit. 
Lesap dan lesap.

Ye ia datang balik. 
Tapi. 
Baik simpan dan tunggu. 
Sampai satu masa. 

Pegang agamakau. 
Percaya dan amal. 
Belajar dan terus. 

Biar salah. 
Takkan semua sempurna. 
Naik naik dan naik. 
Mari. 

Memang pahit dalam badan. 
Tapi ada satu benda. 
Yang sorok. 
Manusia jarang sedar. 
Amat berguna. 

Marilah. 

Thursday, January 16, 2014

Kadang.

Kadang aku fikir. 
Kenapa mesti duduk tempat bawah. 

Sedangkan tersibuk fikir kenapa ada yang di atas. 

Ye aku patut syukur. 

Tapi. 
Kadangkan. 
Siapa tahu. 
Manusia yang kononnya banyak fikir. 

Tapi sampai ke hari ni. 
Merangkak macam bayi. 
Tah mana hala tuju lepas ni. 

Patut aku diam diam dan diam ?

Kata nak naik atas ?
Tapi. 
Kadangkan. 
Semua benda dalam otak. 
Tapi siapa pun tak tahu apa nak jadi. 

Hmmm kadang. 
kadang. 

Salam. 

Saturday, January 4, 2014

Yang lemah

Yang lemah senang kau hina. 
Paling aku benci. 
Manusia macam ni. 

Kata padan muka. 
Siapa suruh tak pegang buku tinggi. 
Ingat dunia ni semua manusia boleh naik atas. 

Kalau cerdas mana pun kalau dah takda rezeki. 
Siapa tahu ?

Bajet kau bagus hina mereka yang kena hadap. 
Penipu orang atas sana. 

Biarlah nak bersuara. 
Kau orang kaya memanglah tak rasa. 
Salahkan mereka konon. 

Mohon satu hari nanti kau rasa. 
Suara manusia manusia yang sengsara ni. 
Biar kau sedar. 
Dan semua patut sedar. 
Negara mana yang patut kau pijak. 
Orang mana yang patut kau jadikan ketua. 

Go m. 

Bangun.

 Biar lama aku benam. 
Buat benda bagi simpan. 
Dalam otak. 
Yang aku memang loser. 

Siapa kesah. 
Benda yang lama dulu aku cari. 
Datang balik. 
Tapi. 
Dah macam tak wujud. 
Yang kau sangka akan datang balik. 

Hahahaha pergi main jauh jauh. 
Jangan heran apa kata manusia. 
Si borak banyak. 
Buat sikit. 

Sembang macam kenal kerajaan. 
Tapi tak kenal pembangkang. 
Eh apa ni. 
Semua borak. 
Dan borak. 
Teruskan. 
Bangun dari mimpi.